***

Ես և ծառը ծերանում ենք հավասարաչափ.

բայց ծառը դրանից ողբերգություն չի սարքում

և ամեն աշնանամուտին

բանաստեղծություններ չի գրում տերևաթափի մասին:

Ես և ծառն ունենք ընդհանրություններ.

սիրում ենք պճնվել և գեղեցիկ լինել մահու չափ.

բայց ես թույլ չեմ տալիս,

որ պատահական մարդիկ

տապից հովանան իմ ստվերում:

Իմ ու ծառի միջև մի օր չի լինի ոչ մի էական տարբերություն`

առավելապես ձևի և բովանդակության տեսանկյունից.

Մենք պատվանդան կլինենք այլոց քայլերի և արմատների համար.

Բայց առայժմ

Ծաղկում ենք միասին,

Շփվում հազվադեպ`

Անտեղյակ միմյանց մտորումներին,

Աննկատ ու լուռ

Եվ չափազանց

կանաչ:

Անշտապ հանգցրի

Անշտապ հանգցրի կարոտը հոգուդ.

ու շնչիս քամին սլացավ թեթև

գլխավերևով ծածանվող սիրուդ:

Հանգցրեց դանդաղ` ջերմ փաղաքշելով,

Որ չվնասվեն արմատներն ամուր`

Ուրիշ անձրևից զարթնելու համար:

Հարատևելու ճիգերը համառ

Տեղի տվեցին վերջնականապես

քնքշության դիմաց իմ հեռացումի:

Ու մարեց քամին ինչ-որ եզերքում`

իր հետ տանելով պատառիկները

քո այրված սիրո ծուխ-մոռացումի:

Այստեղ դու չկաս

Այստեղ դու չկաս:

Մարդկային հոգու բութ ծուլությունը

գործնականության դիմակ է կրում:

Գոյության ծաղկի թերթիկներն եմ թույլ

պոկում մեկ առ մեկ.

Այստեղ դու չկաս:

Եվ ապրող հոգու վազքի կարիքը

Դառնում է շարժման անհարկի աղմուկ:

Եվ ո’չ մի նոր բառ իմաստության մեջ,

ո’չ մի բառ պակաս:

Ես մոլորակը այս պիտի փոխեմ` գուցե ուրիշով.

Այստեղ դու չկաս:

Անտարբեր ու լուրջ

Շենքերը նորից իրար են նայում

անտարբեր ու լուրջ,

լուրջ ու անտարբեր.

Արձակուրդներից հին հագուստները

վերադառնում են`

նորից չմաշված:

Եվ մարդիկ էլի հագնում են դրանք,

Հագնում են դրանք լուրջ ու անտարբեր,

Եվ ինչ-որ մեկի կանչող հայացքին

պատասխանում են անտարբեր ու լուրջ:

Բայց այդ ամենը ինձ հետ կապ չունի,

Աշխարհը ու ես ապրում ենք իբրև

նոր հարևաններ.

Եվ զարմանում ենք միշտ հանդիպելիս,

Քմծիծաղում ենք` լուրջ ու անտարբեր: