Հոգուս ամպի մեջ

Հոգուս ամպի մեջ տրտմություն չկա,

Ու թախիծ չկա անձրևների մեջ.

Միայն հոգնություն, թմրություն ու քաղց`

Սովահար հոգու ծույլ դեգերումներ…

Գուցե ինչ-որ բան ակնհայտ դառնա,

Ու պարզաբանվի մի ճշմարտություն,

Միայն թե արդյո՞ք շուտ կհեռանա

Ցրտահար մարմնի սարսուռը թաքուն:

Ինչ-որ երկնքում, ասում են, թե կա

Ինչ-որ «վատ բանի» բացակայություն,

Ինչ-որ արևի պաղ գծանկար,

Ենթադրվում է` կա երջանկություն…

Իսկ կա՞ արդյոք սեր, երբ սիրած մարդուն

Էլ չեն ճանաչում անցորդների մեջ.

Երբ շրջանցում են անհայտ փողոցում`

Թեկուզ փնտրելով նրան անընդմեջ:

Եվ թախիծ չկա անձրևների մեջ,

Հոգու ամպի մեջ տրտմություն չկա.

Չճանաչե՞լ… քե՞զ…  քայլերդ չզգա՞լ…

Ուրեմն իրոք փրկություն չկա…

Ճանապարհ

Ճանապարհ. աղմուկ, հեռացող լույսեր,

Մայթերին փռված անծայր սևություն,

Այրված ծխախոտ և ցավող ուսեր,

Հզոր շարժիչի փառահեղ թնդյուն:

Ակերից փախչող ո~ղջ կենսագրություն,

Ճանապարհ. մի գիծ կետերի միջև,

Ճանապարհ. բայց ու՞ր. հետևից առա՞ջ,

Թե՞ տվյալ պահին` առջևից դեպ ետ:

Ճանապարհ. ծիծաղ, ոգևորություն,

Մարդու մեջ դրված` շարժման հանդեպ սեր,

Ճանապարհ` ընթացք, սակայն այս դեպքում`

Շարժումների մեջ քարացած մի կետ:

Կապույտ առավոտ

Կապույտ առավոտ ու մեռնող գիշեր,

Աստիճանաբար սթափվող մենություն,

Մի գլուխ` ցավե¯ր, ապրումնե¯ր, հուշե¯ր,

Հին վարկածների վերջնական հերքում:

Մի պահ բերկրանքի ցավոտ արթնացում,

Հին սկավառակում` օրհնյալ ժապավեն,

Ժապավենի մեջ` ինչ-որ պատմություն,

Հանուն ուրիշի գրված ռեքվիեմ:

Մի տխուր, բայց ջերմ խաղի վերջաբան,

Ամեն առավոտ արթնացող վերքեր,

Ամեն օրվա հետ ծնվող վախճանում`

Անվերջ փնտրվող երազի հետքեր...

Օրերի վրա դարսվող պահերին

Օրերի վրա դարսվող պահերին

Դեռ գումարվում են անհամա¯ր ժամեր,

Որոնք տանում են ծերացման` դեպի

Հին պատճառների նոր հետևանքներ:

Երբ ներկան հանկարծ սահում է ձեռքից

Ու վարակվում է նույն կարոտախտով,

Ես հասկանում եմ. շնորհակալ եմ.

կորստի ճամփան լի էր դրախտով,

երբ միշտ որոնող իմ կրակները

Հոգուդ հրդեհին ապավինեցին.

Ես ներում եմ քեզ քո արատները,

քանզի դրանք ինձ ապաքինեցին:

Մի օր կմատնի ձեռագիրը իմ

Մի օր կմատնի ձեռագիրը իմ

Կալանքից հոգնած լուսավոր մի դեմք,

Ու հետմիջօրեն նախատոնական

Նորից կծնվի սևագրի առջև:

Օրը կարարվի օրաթերթերում`

Մշտնջենական հիասթափությամբ,

Միանշանակ լուծում կփնտրի

Առաջին մարդու հարցն անպատասխան:

Եվ վախ կանվանվի  ուրախությունը,

Երջանկությունը` կորստի բանբեր,

Ամեն անկյունում կխաչվի Հիսուս,

Ամեն մարդու հետ կծնվի նոր նեռ:

Ինքնաբանտարկված դեմքը կարձակվի

Ամենայն նորի հին կրկնությունից.

Ես ամանորի ցուրտ կեսգիշերին

Ապրելու համար կծնվեմ նորից…